Muzdarib bir gönülle, kâbuslu hayallerle,
Vuslatı canana ve gülistana elveda.
Gizli ah çekmelere, içli iniltilere,
Zevkine doyamadığım nevbahara elveda.

Gökler karardı yine hiçbir yer görünmüyor,
Mübhem bir kuvvet beni her an geri çekiyor,
Madem ayrılacaktın ya niçin geldin, diyor,
Bastığın aziz taş ve topraklara elveda.

Gözyaşım umman oldu, yol vermiyor geçeyim,
Ayrılıp göz nurumdan ben nereye gideyim?
Bu firak ateşiyle yanıp yanıp biteyim,
Her gün yeniden doğan arzulara elveda.

Zulmet bastı cihanı, bütün emeller söndü,
Kalbim kan ağlar dâim, ruhum çılgına döndü,
Demek ayrılık geldi ve bana yol göründü,
Bu dertsiz yolculara, bu yollara elveda.

Rabbimden diliyorum tekrar geri gelmeni,
Ah yine görebilsem dünya gözüyle seni,
Ayrılık pek yakıyor, al bağrına bas beni,
Faydasız hayallere, hülyalara elveda.

Gözün gönlün arkada nereye gidiyorsun?
Bakmağa kıyamazken nasıl terk ediyorsun?
Allah’a ısmarladık düşün, kime diyorsun,
Asılsız, hakikatsiz rüyalara elveda.

Nereye gidiyorsun ey yârine doymayan?
Bir an fazla görmeyi bulunmaz nimet sayan,
Hasretimle gün be gün kavrul alevlen ve yan,
Cihanı tenvir eden o son nura elveda.

Nereye gidiyorsun, benden nasıl ayrıldın?
Seni yakan ben değil, kendi kendini yaktın,
Düşün gözyaşlarıyla kimin yüzüne baktın?
Ayrılırken inleyen bakışlara elveda.

Maziyi hâle tebdil edip seyredeceğim,
Gönlümü gözyaşıyla teselli edeceğim,
Derin iniltiyle “ah! Ayrılık” diyeceğim,
Yâri bırakıp giden bu firara elveda.

Karşımdaki hayalin biraz daha kal, diyor,
Kalbini benim gibi bu sevdaya sal, diyor,
Öp elimi hasretle ve duamı al, diyor,
O derin sevgilerle aziz yâre elveda.

Son bir defa bakayım, o hüsnü cemaline,
Bir nazarın değişmem bütün dünya malına,
İster gülsün gafiller bu Hâce’nin hâline,
Bundan böyle neş’e ve sürurlara elveda…